Poema · 23 de noviembre de 2008

Miña nai traballa nunha fábrica de conservas.
Un día miña nai díxome:
O amor é unha sardiña en lata. ¿Ti sabes
Cómo se preparan as conservas
En lata?
Un día miña nai díxome: o amor é unha obra de arte
En lata.
Filla,
¿sabes de onde vés? Vés
dun viveiro de mexillóns
en lata. Detráis da fábrica, onde podrecen
as cunchas
e as caixas de peixe. Un fedor imposible, un azul
que non vale. De alí vés.
Ah! Dixen eu, entón son a filla do mar.
Non.
Eres a filla dun día de descanso.
Ah! Dixen eu,
Son a filla da hora do bocadillo.
Sí, detráis, entre as cousas que non valen.Luisa Castro, Baleas e baleas
Roser Amills copió en su blog, el 23 de noviembre de 2008, este poema en gallego de la escritora Luisa Castro, incluido en Baleas e baleas.
Más en Para pensar y poemas.
También te puede interesar
Lais per amants distingitsPoema de «Lais per amants distingits»: «Si creuo el carrer i tu…»
Para pensar«Explain my life to me, you who make no sign», Louise Glück
Para pensarRichard Ford: «Detenerse y luego volver a ponerse en marcha es, por supuesto, lo que hacen todos los escritores»
Para pensar«El lector y la verdadera literatura», carta de Enrique de Rivas a Carmen Laforet
Etiquetas citaslos modernosLuisa Castropoemas
